X
تبلیغات
رایتل

عطر گندم

یک دوستی دارم از اوایل ساخت وبلاگ نگاه و حضورشو حس کردم

همیشه به من محبت فراااااوان داشته

دوستی که هیچی ازش نمیدونم جز یه آدرس ایمیل 

وبلاگی نداره که بهش سربزنم منو نمیشناسه منم نمیشناسمش اما همه ی این سال ها پیگیر اینجا بوده و منو خونده 

بی منت 

بی توقع

نه انتظار خونده شدن داشته نه تبادل لینک نه کامنت نه لایک

اما همیشه بوده ،گاهی هم  پیغام میزاره و منو خوشحال میکنه.

خب دیدم بعد این همه سال باید از همچین دوستی تشکر کرد دیگه.نباید؟

:)

*گاهی فکر میکنم آدمایی که اینجا منو میخونن و مجازی هستن بیشتر ازخیلی از آدمایی که در کنارم هستن منو میشناسن.

من تو نوشته هام هستم همه ی زندگیم ،احساساتم،عقایدم همه چی اینجا بین همین کلماته خیلیا اینو میدونن و وقت نمیزارن و براشون مهم نیست خیلیا حتی نمیدونن که مینویسمو بین نوشته هام زندگی میکنم...ولی اینو میدونم کسی که بخواد منو بشناسه و نخواد منو بخونه با من به بن بست میرسه خب شاید خودخواهانه باشه ولی  تجربه اینو ثابت کرده....چون من اهل حرف زدن نیستم...

نوشته شده در جمعه 13 فروردین‌ماه سال 1395ساعت 22:25 توسط بیتا


Design By : Pichak